به سوی تو آمده‏ام

امیر اکبرزاده

برگرفته از حوزه دات نت

خدایا!

تو چه پاک و منزّه‏ای و چه بردبار و صبور! که هر بار این بنده درمانده را بیش‏تر از پیش، مورد لطف و کرامت بی‏پایانت قرار می‏دهی!

خدایا!

ای امید هر جوینده و ای پناه هر گریزنده! اگر امید غفرانت نبود، چگونه می‏توانستم سر به سجده تو به بسایم و اگر سفره رحمتت گسترده نبود، چگونه می‏توانستم از دردهایم، غصه‏هایم و... برایت بگویم؟! هر چند تو خود عالمی به هر چیز!

خدایا!

آمده‏ام؛ آمده‏ام تا این بار هم دست‏های خسته‏ام را بگیری و هدایتم کنی؛ آمده‏ام تا تو خود، راهنمایم شوی در مسیری که سنگلاخ گناه و عصیان، پاهای تُرد ایمانم را می‏آزارد.

از تو می‏خواهم، هرچند حقّ بندگی‏ات را آن گونه که تو خواستی ادا نکردم، مرا یاری کنی و کمکم کنی تا در دریای بندگی‏ات غرق شوم.

مرا بنده خویش قرار دهی تا طعم آزادگی را بچشم؛ تا بِرَهم از بند عصیان، تا پاک شوم از بدی، تا آینه شوم؛ آینه حضور تو، که منشأ هر نوری!

پروردگارا!

دست‏هایم را بگیر؛ این دست‏های خالی را که هر بار، در قنوتشان، چونان پروانه‏ای، پر باز می‏کنند، تا در شعله‏سار رحمتت بسوزند؛ در آتشی که درون را گلستان می‏کند.

پناهم بده در جوار کرامتت که تو رحمان و رحیمی؛ که تویی پناه هر بی‏پناه.

خداوندا! از همه کس رانده شدم و از همه جا مانده، آمده‏ام تا تو قبولم کنی در پناه خودت که غیر از پناهگاه امن تو، هر کجای این زمین اضطراب امانم نمی‏دهد!

خدایا!

هرچند دستانم تهی است، امّا دلم پُر است از امید؛ امید به تو و رحمت و کرامت بی‏کرانت.

مرا بپذیر!